گاه در تنهايي

تمام تلاشم را کردم برای نوشتن (حتی دو خط)؛ از احساسم ، از افکارم ، از زندگی ، از همه آنچه که دلم میخواست و میخواهد ، و تمام آن چیزهایی که این ماه ها جایشان خالی مانده در اینجا.

و مثل همیشه چه تلاش بیهوده ای! چون همه اش پاک شد!

                                       ***

یادش به خیر آن روزهای اعتیاد به این دنیای مجازی!

در طول زندگی، آرزوهای کمی هستند که  برآورده می شوند.

و سرانجام آنهایی که برآورده نشده اند، یا مرگ است و یا تبدیل شدن به حسرت.

و اینچنین است که گاه آرزوهای کوچک  جایشان را به حسرت هایی بزرگ می سپارند.

دیگر باورم نمی­شود روزی بیاید که عشق را در خودم و برای خودم ببینم.

پس سعی می­کنم از دیدن عشق در دیگران خوشنود شوم!

مهم بودن عشق و دیدن آن است.فرقی نمی­کند کجا و برای که باشد.

نگرانم!!

برای خودم؛

و البته برای دیگران!

نگران شورهای بی شعور،

و شاید شعورهای بی شور.

                 ***

نکند اصلا شعوری وجود ندارد؟!

و همه اینها از سر اضطرار است و احتیاج.

- روزهایی بودند که دلم می­خواست بنویسم و البته فکرم هم به شدت همراهی میکرد.

- روزهایی آمدند که فکرم به شدت می­خواست بنویسد و فعالیت می­کرد ، اما دست دلم همراهی نمی­کرد!

- و حالا روزهایی آمده­اند که نه دست و دلم به نوشتن میرود و نه فکرم خیال همراهی دارد!!

اما این روزها حسرتش دارد کلافه­ام می­کند.

«زندگی ادامه داره،

.

.

حتی وقتی تو نباشی!»

و زندگی همچنان ادامه دارد

.

با تمام مشغله هایی که جای تو را پر میکنند.

               تویی که هیچ تصویر و جایگاهی در این زندگی نداری!

وهنوز اینجا قلبی ست که می‌تپد!

برای هیچ کس و برای هیچ چیز!!

می‌تپد،چون چاره‌ای جز این ندارد.

می تپد،بدون ذره‌ای تغییر؛

چون کسی یا چیزی نیست که ضربانش را بالا و پایین کند!!

می‌تپد،

              چون چاره ای جز این ندارد.

به سرم زده توی جشنواره همشهری شرکت کنم.

مطلبم اینجاست.

پ.ن:این هم پست دوم مربوط به این موضوع.

انگار هیچ حرفی برای زدن ندارم.

پس چرا بیخود سعی میکنم چیزی برای آپ کردن پیدا کنم؟!

من هنوز در خواب زمستانی‌ام!

یخ زده‌ام!سرد و بی‌جان!!

اما انگار هنوز نمرده‌ام.

خوابهایم گاهی زندگی را به یادم می‌آورند.

آیا هنوز هم خوابها معنی تعبیر را میدانند؟!